Zehir

Öyle yalnızım ki

İçime öyle nehirler akıyor ki

Dışarıdaki sesler o kadar sahte ki

Fırtınalı denizden sonra huzurlu bir limandayım

Kim bilirdi böyle birden aniden

Sakin bir limana sığınacağımı

Kim derdi sessiz bir biçimde huzuru bulacağımı

Kimse bilemezdi kimse göremezdi

Çünkü dertler her daim benim içimdeydi

Hep insanlar zehrini bana akıttı

Buradayım

Fırtınalı denizin ardındaki sessiz limandayım

Şimdi rahat edin !

Bu küçük yürek öğrendi zehriyle yaşamayı

Artık içi yanmayacak aynı zehirden

Koruyacak kendini içine akmayacak nehirler

Kulaklarını tıkayacak dış dünyaya,yalan dünyaya

Çünkü bu yürek yoruldu içine atmaktan

Yoruldu artık taşıyamaz oldu bu zehri

Fırtınalarda kayboldu

Sonunda buldu aslında hep baktığı

Ama bir türlü göremediği yerdeymiş

Baş ucunda :

Dipsiz kuyularda çırpınmaya fırtınalı denizlerle boğuşmaya değmeyecek kadar yakın bir yerindeymiş

Kalbinde

Artık bu yürek korkmuyor insanlardan

Korkmuyor Fırtınalardan,dipsiz kuyulardan

Yalan seslerden sahte dünyadan

Çünkü öğrendi artık bu küçük yürek

Hayatla birlikte kavruldu ve büyüdü

Bu küçük yürek korkmuyor artık insanlardan

Öğrendi ki içine attıkça daha da büyüyor

Dertler kederler

Artık siz arayın insanlar zehir limanlarınızı

Kocaman olmuş çocuk yürek artık korkmuyor sizden

Yalan dünyadan

Çünkü öğrendi bu zehirle yaşamayı

Burada fırtınalı denizin ardındaki sessiz limandayım.